ReadyPlanet.com


บันทึก...ความทรงจำที่แสนดี..


บันทึกความทรงจำที่แสนดี

มันคือเวลา-มันคือความผูกพัน-มันคือมิตรภาพ-มันคือแรงบันดาลใจ-มันคือทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง-มันคือความรัก

และมันคือความทรงจำที่แสนดี

ครั้งแรกที่เจอกัน----àวันเสาร์ที่ 8 กันยายน 2544 ณ บ้านพักคนชราบ้านศรีตรัง แค่มองสบตา ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน อ้นไปหาเพื่อนสมัยเรียนมัธยมซึ่งฝึกงานที่เดียวกันกับกุ๊กขณะเรียนอยู่ที่วิทยาลัยพยาบาล

เหตุการณ์ต่อมา---àวันที่ 18 กันยายน 2544 ณ หอพักวิทยาลัยพยาบาล อ้นเป็นฝ่ายโทรมาหากุ๊กตอนสองทุ่ม โดยการติดต่อเพื่อนของอ้น ตื่นเต้นจัง พูดคุยกันใช้เวลานานถึงครึ่งชั่วโมง >เริ่มรู้จักกันแล้วล่ะ และหลังจากนั้นอ้นก็โทรหากุ๊กเกือบทุกวัน

มีอะไรตื่นเต้น--à วันที่ 26 ตุลาคม 2544 มีจดหมายของอ้นจากกรุงเทพส่งถึงกุ๊กพร้อมกับรูปถ่ายของอ้นหนึ่งรูป(หล่อเหลาเอาการเชียวล่ะ) และหลังจากนั้นก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ อยู่เป็นประจำ ทางโทรศัพท์ จดหมาย E-Mail MSN

            ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้พบและพูดคุยกัน

                ขอบคุณความรู้สึกดีๆที่มอบให้

                ขอบคุณสายใยเล็กๆที่เริ่มผูกพัน....

สัญญาว่าจะเก็บสิ่งดีๆเหล่านี้เอาไว้ ตลอดไป...

เริ่มใหม่จากเงียบหายไป--àวันที่14 กุมภาพันธ์ 2545 อ้นโทรมาหากุ๊กตอนสามทุ่ม ความรู้สึกดี ที่เรามีให้กัน ยังคงเพิ่มขึ้นทุกวันไม่มีเลือนหาย

                ความรู้สึกดีๆยังอยู่เคียงข้างกันตลอดไป และต่อจากนั้นก็ยังโทรหากันถามไถ่กันอยู่เสมอซึ่งส่วนใหญ่ก็มักจะติดต่อกันทางโทรศัพท์ สิ้นเปลืองค่าโทรศัพท์อย่างมากมายโดยเฉพาะอ้นซึ่งเป็นฝ่ายที่คอยโทรหากุ๊กอยู่เป็นประจำ

แล้วเรื่องราวของเด็กผู้หญิงแข็งๆห้าวๆกับผู้ชายเงียบๆเฉยๆก็เกิดขึ้น...

            อยากรู้ว่าเม็ดทรายคิดยังงัยกับน้ำทะเล

                อยากรู้ว่าพระจันทร์คิดยังงัยกับโลกกลมๆ

                มองเรือใบที่อยู่ไกลๆคิดยังงัยกับสายลม

                อยากรู้จริงๆว่ากุ๊กกับอ้นเค้าคิดยังงัยต่อกัน

เมื่อถามว่าคิดยังงัย---àวันที่17 สิงหาคม 2545 อ้นก็บอกกับกุ๊กว่า “ไม่ชอบ คงไม่โทรมาหาหรอก” ว้าวๆๆ

                “คิดถึง”  อุ้ย เขิน

                “ถ้าเป็นไปได้อยากคบแบบแฟน” ฮ้า!

แล้วกุ๊กล่ะจะบอกและตอบกับอ้นว่ายังงัย????

                วันนี้คำว่าเพื่อนคือสิ่งที่มีค่าและมีความหมาย และจะมั่นคงตลอดไป

 อนาคตจะเป็นอย่างไรขอแค่อ้นมีกุ๊ก และกุ๊กมีอ้นเป็นเพื่อนกันก็พอ..

สรุปเราก็เป็นเพื่อนกัน และมิตรภาพของเรานั้น ระหว่างเรานั้นก็ต้องขอขอบคุณการสื่อสารแห่งประเทศไทยที่ทำให้เราได้ติดต่อและพูดคุยกัน

จำได้ไหมความทรงจำ--àวันที่ 8 กันยายน 2545 ครบ1ปีที่อ้นและกุ๊กได้รู้จักกัน ติดต่อกัน

มีบทเพลงที่มอบให้กัน มันเป็นเพลงของเรา

                “ฝนตกที่หน้าต่าง” “ใจคอ”...และอีกหลายเพลงที่เป็นเพลงของเรา

วันนี้ที่ตื่นเต้น--àวันที่ 30 กันยายน 2545 กุ๊กได้รับการ์ดอวยพรวันเกิดจากอ้น ได้รับก่อนจะถึงวันเกิด จำวันเกิดได้ด้วย แล้วมันก็เริ่มมีอะไรเกิดขึ้นในใจแล้วล่ะ ก็ความรู้สึกดีที่มีต่ออ้นงัย

วันนี้ที่เสียใจเล็กๆ---àวันที่ 9 ตุลาคม 2545 กุ๊กโทรหาอ้น อ้นไม่รับสาย แต่เป็นเสียงผู้หญิงรับโทรศัพท์ของอ้น มันเกิดอะไรขึ้น ....ผู้หญิงที่รับาสยเค้าเป็นใคร...แล้วอยากรู้ไปทำไม

มันจี้ดๆที่หัวใจ--à วันที่14 ตุลาคม 2545 มีผู้หญิงคนหนึ่งใช้โทรศัพท์ของอ้นโทรมาบอกกุ๊กว่า “เป็นแฟนอ้น”

            แล้วต่อจากนี้ยังคงมีความรู่สึกดีๆต่อไปอีกหรืเปล่า ความรู้สึกระหว่างเรามันยังเกิดขึ้นและดำเนินต่อไปอีกมั้ย คงต้องติดตามต่อไปว่า ช่วงเวลาที่แสนดีจะยังคงมีต่อหรือไม่

 

แล้วช่วงเวลาที่แสนดีก็ยังคงเกิดขึ้น

ตอนต่อไป--àวันที่ 1 มกราคม 2546 อ้นส่งข้อความอวยพรปีใหม่มาให้กุ๊ก และหลังจากนั้นก็โทรมาหากุ๊กพูดคุยถามไถ่เรื่องราวต่างๆ อ้นบอกว่าคิดถึง กุ๊กก็อยากบอกเหมือนกันว่า คิดถึงเหมือนกัน แต่ไม่กล้าบอกหรอก แล้วก็อยากถามอะไรอีกมากมาย ช่วงที่อ้นเงียบหายไป แต่ไม่กล้าถามหรอก เราก็แค่เพื่อนเท่านั้น

                ขอให้จำไว้รักแท้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ

                มันจะเกิดขึ้นเมื่อเราได้มอบรักแท้ให้เค้าคนนั้น...เช่นกัน

ขอเก็บรักแท้ไว้กับตัวเองก่อนแล้วกัน

ตั้งแต่ได้พบกันครั้งแรก นอกจากพูดคุยกันทางโทรศัพท์แล้วก็ไม่เคยได้เจอและเห็นหน้ากันเลย

มาถึงวันนี้--àวันที่ 19 มีนาคม 2546 กุ๊กและเพื่อนๆเดินทางไปเที่ยวกันช่วงปิดเทอม เริ่มเที่ยวกันตั้งแต่จังหวัดประจวบ เพชรบุรี และจุดหมายปลายทางของเราคือไปเที่ยวกรุงเทพ กุ๊กบอกอ้นไว้ว่าจะไปเที่ยวกรุงเทพก็ไม่นึกว่าอ้นจะมาคอยรับที่สถานีรถทัวร์สายใต้ ต่างคนต่างไม่แน่ใจว่าจะจำกันได้หรือเปล่าเพราะที่ผ่านมาได้ยินกันแค่เสียงเห็นกันก็แค่ครั้งเดียว

 ตื่นเต้นกันเล็กน้อยเมื่อได้เจอหน้ากันเป็นครั้งที่สอง  สนิทสนมกันมากขึ้น ได้ถ่ายรูปสติกเกอร์คู่กันด้วยนะ และการไปเที่ยวกรุงเทพในครั้งนี้ทำให้ความสนิท ความผูกพันระหว่างกุ๊กและอ้นเพิ่มมากขึ้น

อ้นก็มักจะโทรหากุ๊ก พูดคุยกันทุกวัน

                จะจดจำช่วงเวลาที่แสนดี ไม่ว่าค่ำคืนนี้หรือค่ำคืนไหน

                ขอให้เรามีกันและกันตลอดไป

ค่ำคืนหนึ่งที่น่าจดจำเป็นที่สุด--àวันที่ 7 เมษายน 2546 บันทึกลงในความทรงจำเลยเมื่ออ้นบอกกับกุ๊กว่า “ท้องฟ้าไม่กว้างพอที่จะเขียนคำว่า  รักกุ๊ก”และทุกวันหลังจากนั้นกุ๊กก็จะได้ยินคำๆนึงเสมอมา

                “รักกุ๊กนะ”

วันนี้ที่น่าจดจำ---àวันที่ 12 เมษายน 2546 อ้นกลับมาจากกรุงเทพแล้วมารับกุ๊กที่หน้าวิทยาลัยพยาบาลนั่งมอเตอร์ไซค์ไปเที่ยวด้วยกัน แม้อากาศจะร้อน ลมจะแรง ฝนจะโปรยลงมา แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้อากาศมันชั่งดีเหลือเกิน

                จากเวลาที่เหลืออยู่ จะมีเธอเคียงข้าง

                จะก้าวเดินร่วมทาง สู่ความฝันที่วาดไว้อันยิ่งใหญ่

                เราจะช่วยกันนับดาว ดูท้องฟ้าที่แจ่มใส

                จะเกี่ยวก้อยกันไป เวลาหมดทั้งหัวใจ

                จะเก็บไว้ให้เธอผู้เดียว

ในการพบกันแต่ละครั้งมีเวลาให้กันแค่น้อยนิดเพราะต่างคนก็ต่างมีภาระหน้าที่ที่จะต้องทำ เพื่ออนาคต

อนาคตจะเป็นยังงัยมันเป็นอะไรที่ไม่แน่นอน สุดท้ายแล้วจะจบอย่างไร ไม่มีใครรู้ได้เลย

หนทางที่กำลังจะเดินต่อไปมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรือสวยหรูอย่างแน่นอน แต่ขอเพียงแค่เราต่างเข้าใจ มั่นคง และจริงใจ ร่วมกันฝ่าฟันกันไปให้ถึงที่สุดก็เป็นพอ ต้องคอยเป็นสีสันให้แก่กันและกัน วันใดสีเริ่มหมองและจางลง เราก็ต้องช่วยกันเติมสีให้มันเข้มข้นขึ้นมาใหม่

            เรือลำน้อยล่องลอยบนทะเลกว้าง

                ปรารถนาจะเดินทางกลางความคงมั่น

                คลื่นเกลียว เชี่ยว คืนฝั่งในคืนวัน

                อาจทำให้ลำเรือนั้นไหวหวั่นไป

                ใจดวงเล็กอยากสรรเสกเฉกปั้นแต่ง

                ยึดเรี่ยวแรงความเข้มแข็งไว้เคียงใกล้

                หากเป็นเรือมั่นคงเพื่อตรงทางไกล

                แต่เป็นหัวใจคงมั่นไว้ เพื่อนิรันดร์.....

ไม่ต้องรักเท่าฟ้า...แต่ขอให้รักเท่าเดิม...ไม่ต้องมีเพิ่มเติม...แต่รักไม่น้อยลงไป...ไม่ต้องรักจนชั่วนิรันดร์...ตราบที่ฉันนั้นยังหายใจ............ขอให้เหมือนเดิม

ให้เริ่มนับวัน--àวันที่ 20 มกราคม 2547 เริ่มวางแผนชีวิตระยะยาวนับต่อแต่นี้ไปไม่เกิน 5 ปี ถ้าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เราคงจะมีวันพิเศษด้วยกัน

                อยากให้รู้ว่าคิดถึง  ห่วงเสมอหัวใจไม่แปรเปลี่ยน

                จะอยู่ตรงนี้ ตรงที่มีเราสอง  จะอยู่รอเธอ  รอเธออย่างนี้

                รอคอยเธอนะคนดี  รับรองใจนี้จะเก็บไว้ให้เพียงเธอ

เริ่มเข้าสู่การเปลี่ยนแลง--àวันที่ 15 กันยายน 2547 เหตุการณ์วันนั้นยังจำได้ดี เมื่ออ้นโทรมาบอกว่าเรื่องราวระหว่างกุ๊กกับอ้นคงต้องจบกันแค่นี้ กุ๊กต้องรับรู้เรื่องราวอันเลวร้ายที่สุดจากอ้น อ้นบอกว่าอ้นจำเป็นต้องเลือก

แล้วมันเกิดอะไรขึ้น อ้นบอกอ้นทำผิดต่อกุ๊ก อ้นมีคนอื่น และเค้าคนนั้นก็ให้อ้นเลือกระหว่างกุ๊กกับเค้า และอ้นเลือกที่จะโทรมาบอกกับกุ๊กว่า เราคงต้องจบแค่นี้

                กับเวลาที่ยังพอมีเหลืออยู่   กับชีวิตที่ยังคงต้องดิ้นรนต่อสู้

                กับโชคชะตาที่นำพาให้เรียนรู้   กับการมุ่งสู่ความฝันอันรินหรี่

                กับความรักมุ่งสร้างให้เป็นจริง   กับทุกสิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลงทุกนาที

                กับใจฉันที่คงเดิมอยู่ตรงนี้   กับเวลาทุนาทีที่เปลี่ยนผัน

                กับใจคนที่ยากแท้จะหยั่งถึง   กับความคำนึงที่เธอมอบให้ฉัน

                กับความห่วงใยที่มีต่อกัน   กับตัวฉันที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

                กับวันที่ความรักเหมือนจืดจาง   กับความไกลห่างหัวใจเริ่มแห้งแล้ง

                กับการรอคอยเธอมาแถลง   กับการชี้แจงเริ่มห่างหาย

                กับรักนี้ที่มั่นคงต่อกัน   กับความฝันที่ยังไม่สลาย

                กับชีวิตที่ห่างกันเพียงร่างกาย   กับจุดหมายที่ยังคงมีร่วมกันตลอดไป....

เมื่อรุ่งสางของวันใหม่อ้นก็ยังโทรมา ดีใจ หรือเสียใจ ...อ้นบอกว่ากุ๊กเราเริ่มต้นกันใหม่นะ อ้นรักกุ๊ก รู้สึกอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีกุ๊ก แล้วกุ๊กจะเอายังงัยดีล่ะ ก็เห็นใจนะบางครั้งคนเรามันก็ผิดพลาดหรือพลาดพลั้งกันได้  แต่ไม่เข้าใจทำกันได้งัยเนี่ย ตั้งตัวไม่ทัน ทำใจไม่ถูก เอางัยดีล่ะ

เอาอย่างนี้แล้วกันตอนนี้กุ๊กเรียนจบ ทำงานแล้ว ส่วนอ้นยังเรียนไม่จบ แต่มีงานที่ต้องทำ ถ้าอยากมีอนาคตด้วยกันก็ไม่อยากที่จะอยู่ไกลกัน บางครั้งรัยะห่างหรือความไกลมันก็ดีที่เป็นช่องว่างให้เราได้คิดถึงกัน แต่เมื่อไกลกันแล้วมันไม่ได้ช่วยอะไรก็คงต้องคิดหาวิธีว่าจะเอากันยังงัยสำหรับกุ๊กถ้าเป็นเพื่อนกันยังงัยก็ได้ แต่ถ้าจะใช้ชีวิตร่วมกันก็ไม่น่าที่จะอยู่ไกลกัน อ้นล่ะว่างัย

กับวันใหม่กับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง--à วันที่ 25 กันยายน 2547 อ้นเดินทางกลับจากกรุงเทพ และก็ยังคงทำเหมือนเดิมคือทุกครั้งที่กลับมาจากกรุงเทพอ้นก็จะมาหากุ๊กที่บ้านพักในโรงพยาบาล ดูแลใจใส่กุ๊กในทุกๆสิ่ง ทุกๆเรื่องไม่ว่าจะเรื่องอาหารการกิน เรื่องเสื้อผ้า ซือขนม นม และอาหารมาเก็บไว้ให้กุ๊กทานเพราะกุ๊กหลังจากจบมาทำงานก็ไม่ค่อยมีเวลามากนักส่วนมากจะใช้เวลาไปกับการขึ้นเวรซะเป็นส่วนมาก มีงาน และงาน

ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วันมีเหตุการณ์เกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงมากมาย ระหว่างเราสองคน อ้นบอกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจที่ทำไม่ดีต่อกุ๊ก กุ๊กบอกไม่เป็นไรถึงแม้จะเสียใจบ้างแต่ก็ยินดีที่จะให้อภัยถ้าจะเริ่มกันใหม่และหวังว่ามันคงไม่เกิดขึ้นอีก

ในวันอิ่มบุญ--àวันที่ 27 กันยายน 2547 อ้นเข้าพิธีอุปสมบท กุ๊กก็ได้ไปร่วมพิธีแต่ไปสายแล้ล่ะ แต่ก็ทันในพิธีตอนท้ายๆ อ้นบอกว่าหลังจากบวชแล้วจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เป็นอ้นคนใหม่ และจะไม่ทำให้กุ๊กเสียใจอีกแล้ว

เรื่องราววันใหม่ที่ดีๆ กำลังจะเกิดขึ้นอีกระหว่างเราสองคน

                อยากรู้   ว่าจะทำอะไรต่อไป

                อยากรู้    ว่ากุ๊กกับอ้นจะเป็นเนื้อคู่กันมั้ย

                อยากรู้    ว่ากุ๊กกับอ้นจะลงเอยกันยังงัย

                อยากรู้    ว่ากุ๊กกับอ้นจะได้แต่งงานกันมั้ย

                อยากรู้    เจ้าบ่าวกุ๊กคือใครเจ้าสาวอ้นคือใคร

อยากรู้    ว่าคำถามเหล่านี้มีคำตอบมั้ย คำตอบจะเป็นอย่างไร

เมื่ออ้นสึกออกมาแล้วก็ไม่ได้กลับขึ้นไปกรุงเทพอีก ได้ลาออกจากงานที่ทำอยู่เดิม กลับมาอยู่บ้าน ลองมองหางาน

ที่บ้านทำพร้อมกับทำสวนกรีดยาง

วันที่รู้สึกตื่นเต้น--àวันที่ 17 มกราคม 2548 อ้นพูดคุยกับกุ๊กถึงเรื่องแต่งงาน อ้นบอกว่าขอเวลาเรียน ขอเวลาสร้างเนื้อสร้างตัวสักพัก อีกไม่นานจะให้ที่บ้านไปสู่ขอ....

มันคงดีที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง คู่กับผู้ชายชาวสวนธรรมดาคนหนึ่งผู้ชายที่บางครั้งก็ทำให้เธอเสียใจ แต่เค้ามักทำอะไรเพื่อเธอได้เสมอแม้เธอจะไม่เคยบอกว่ารักก็ตาม

ความฝันเริ่มสู่ความจริง--àวันที่ 6 พฤษภาคม 2549 อ้นพาพ่อแม่ไปพูดคุยสู่ขอกุ๊กอย่างเป็นทางการ ต่อจากนี้คงอีกไม่นานวันพิเศษของกุ๊กและอ้นกำลังจะเกิดขึ้น

     ตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จัก พูดคุย และคบหากันมา มีทั้งทุกข์ สุข สนุก เศร้า เสียใจ ดีใจปะปนกันไป แต่ก็ร่วมสู้ฝ่าฟันด้วยกันตลอด ช่วยกันเก็บหอมรอมริบเพื่อให้ได้มีวันของเรา

แล้ววันพิเศษของเราก็มาถึง--àวันที่ 24 สิงหาคม 2550 อ้นและกุ๊กเข้าสู่พิธีวิวาห์ตามประเพณี

                อ้นกับกุ๊กได้ลงเอย และแต่งงานกันจริงๆ

รักนิรันดร์   รักฉันนั้นเพื่อเธอ

มิตรภาพ ความผูกพัน และวันเวลาได้หล่อหลอมให้กลายเป็นความรักระหว่างเรา.....และตลอดกาล คือฉันและเธอ

 

 

 



ผู้ตั้งกระทู้ กุ๊กน้อย ณ ป่าเขียว (kook_kong-at-hotmail-dot-com) :: วันที่ลงประกาศ 2010-06-16 05:31:39


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (3186729)

Tous les jeux vidéo pas cher sont toujours soigneusement emballés par notre équipe de l"emballage! Nous faisons nos efforts d’éviter le dégât de vos téléphones mobiles pas cher! Tous ceux que notre équipe fait sont pour assurer que ce que vous avez vu et aimé en ligne est le même comme ce que vous obtenez à la fin. Les membres de l"équipe vérifient les bordereaux à l"original, puis examinent les lecteurs MP3 pas cher tiré de l"étagère.

ผู้แสดงความคิดเห็น jeux vidéo pas cher วันที่ตอบ 2010-07-17 08:49:54



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล



Copyright © 2010 All Rights Reserved.