ReadyPlanet.com


ความประมาทต่อพ่อ ครู และเพื่อน


ความประมาทต่อพ่อ ครู และเพื่อน

ครูอุ๋ย

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ได้ออกมาอาศัยอยู่นอกบ้านและใช้ชีวิตสนุกสนานไปกับวัยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยไฟชีวิต โดยไม่ได้คิดถึงครอบครัวสักเท่าไหร่ พ่อ แม่ และพี่สาว คือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเรามีครอบครัวอยู่เบี้องหลัง รับรู้อยู่เสมอว่าบุคคลเหล่านั้นคือสิ่งสำคัญในชีวิตที่พบเห็นพวกเขามาตั้งแต่เกิด จะเจอเมื่อหร่ก็ได้ จึงยังไม่ไปพบไปเจอ

 

แล้ววันหนึ่งพ่อก็ป่วย ทำงานไม่ได้ ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านเป็นปี เมื่อรู้ข่าวผมก็ไปเยี่ยมพ่อเป็นครั้งคราว แต่ก็ยังมุ่งหน้าค้นหาความหมายของชีวิตตัวเองต่อไป คิดในใจว่า ว่างๆ ค่อยไปอยู่กับพ่อนานๆ ก็ได้ พ่ออยู่ที่บ้านไปหาเมื่อไหร่ก็ได้...เวลาผ่านไปสักระยะ พ่อก็เข้าโรงพยาบาล และอีกสิบกว่าวันก็จากไป โดยที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรให้พ่อเลย...

 

เมื่อเรียนจบออกมาเป็นผู้ใหญ่ ทำงานใช้ชีวิตอยู่ในสังคม บางครั้งเราก็ลืมไปว่าสมัยเรียนเราสนิทกับครูคนไหน ครูบางท่านเป็นแรงบันดาลใจให้เรา บางท่านเป็นเหมือนจุดหักเหในชีวิตด้วยซ้ำ ถ้าไม่รู้จักท่านชีวิตของเราอาจไม่ได้อยู่ตรงจุดนี้ก็เป็นไปได้ มีหลายครั้งที่ผมคิดถึงคุณครู...อยากไปเยี่ยม อยากไปหา อยากไปกราบให้ท่านได้ชื่นใจ ว่าวันนี้ลูกศิษย์ที่ท่านเคยสอนมีโอกาสทำประโยชน์ให้กับสังคม แต่ผมก็เกิดอาการเคอะเขินที่จะทำอย่างนั้น และคิดในใจว่า หากมีโอกาสคงได้พบคุณครูอีก...

 

สุดท้ายคุณครูของผมหลายท่านก็จากไป...โดยไม่มีโอกาสรู้เลยว่า ลูกศิษย์คนนี้คิดถึงท่านบ่อยๆ อยากไปกราบท่าน อยากไปบอกท่านว่า เพราะท่าน ผมจึงมีวันนี้...

 

ผมมีเพื่อนรักอยู่หลายคน...ที่จริงน่าจะพูดว่า ผมเป็นคนรักเพื่อน มากกว่า เพียงแต่ว่าเพื่อนของผมอาจจะไม่รู้ หลายครั้งหลายคราที่เราอยากพบเพื่อนเก่าๆ ไม่ว่าจะมัธยม ปวช. ปริญญาตรีหรือโท แต่ก็ไม่ค่อยว่างตรงกันสักที ทุกคนต่างต่อสู้ดิ้นรนเอาตัวรอดในสังคม ดูแลครอบครัว ลูก และงาน และต่างก็บอกกับตัวเองและเพื่อนว่า ว่างๆ ค่อยเจอกัน

 

เวลาผ่านมาจนถึงปีนี้...เพื่อนของผมก็จากไปหลายคนแล้ว โดยไม่มีโอกาสได้มานั่งรวมหัวพูดคุยกระเซ้าเย้าแหย่กันเหมือนสมัยเรียนอีกต่อไป...และส่วนใหญ่ก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ และจากไปแบบฉับพลัน โดยไม่มีการแสดงโรคภัยไข้เจ็บมาก่อน

 

ชีวิตของเราที่เขาว่ายาวไกล...มันไม่จริงเลย...เผลอแป๊บเดียวผมก็อายุครึ่งร้อยเข้าไปแล้ว ทุกวันนี้ผมจะหาเวลาว่างเข้าไปที่บ้านแม่เสมอๆ ไปนั่งทานข้าวกับแม่ คุยกับพี่สาวและหลานๆ และหาเวลาไปทานข้าวกลางวันกับน้องชายแถวๆ ที่ทำงานของเขาบ่อยๆ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีโอกาสกลับมาทำแบบนี้ได้อีกสักกี่ครั้ง และป่านนี้เพื่อนๆ ของผมคงรำคาญเต็มที ที่ผมชอบเข้าไปบอกเขาในเฟสบุ๊คว่า คิดถึง หรือไม่ก็โทรไปบอกให้รวบรวมเพื่อนๆ ชวนมาทานข้าวกันบ้าง และชวนไปเยี่ยมครูของพวกเราบ้าง ผมไม่อยากรู้สึกหดหู่ทุกครั้งที่รู้ข่าวการจากไปของคนที่รักที่เราไม่สามารถทำอะไรให้กันได้ ทั้งๆ ที่ยังมีโอกาส

 

ผมมักจะพูดกับคนในครอบครัวและเพื่อนๆ เสมอว่า ว่างๆ มาเจอกันบ้างเถอะ อย่ารอให้ถึงงานศพเลย มันจะสายเกินไป คนฟังก็ต่อว่าทุกครั้งว่าผมพูดไม่เป็นมงคล ผมก็หัวเราะแล้วตอบกลับไปว่า คำพูดของผมเป็น มรณานุสติ

 

ผมเขียนบทความนี้ในเช้าวันที่ 30 ธันวาคม 2553 อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะสิ้นปีแล้ว คงไม่มีใครอยากอ่านหรืออยากฟังเรื่องไม่เป็นมงคล แต่ผมอยากบอกว่า ผมประมาทต่อพ่อ ครู และเพื่อน มาตลอดชีวิต และไม่อยากประมาทอีก ปีนี้ผมมีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำบางอย่าง และการพยามยามเจอญาติพี่น้องเพื่อนฝูงครูบาอาจารย์ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะทำ

 

ปี 2554 นี้ ใครอยากทำอะไรดีๆ ให้กับตัวเองและคนที่คุณรัก ก็รีบๆ ทำเถอะครับ อย่ารอช้า อย่ามัวแต่คิดว่า เดี๋ยวค่อยทำ เอาไว้ว่างๆ ก่อน เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า พวกเขาเหล่านั้นจะจากเราไปเมื่อไหร่...หรือไม่...เราก็อาจจะจากพวกเขาไปเสียก่อนก็เป็นไปได้

 

ขอให้ปี 2554 เป็นปีแห่งการไม่ประมาทของทุกๆ ท่านนะครับ



ผู้ตั้งกระทู้ Admin :: วันที่ลงประกาศ 2010-12-31 17:46:10


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (3315755)
สวัสดีค่ะคุณครูอุ๋ยของเด็กๆ อ่านแล้ว ซาบซึ่ง แล้วหวนคิดถึงตัวเองที่กำลัง(ถึงวัย)ที่ต้องการเจอะเจอกับบุคคลที่คิดถึงซะทีเหมือนกัน ตอนนี้ก็ออกมาห่างจากเพื่อนๆพอสมควรด้วยระยะทางและเวลา FB ก็เป็นสื่อที่ใช้ได้จริงๆเหมือนกันที่ทำให้เราได้เจอแบบแห้งๆหน่อย(ดีกว่าไม่ได้เจอเลย) กับบุคคลที่เราห่างหายจากเขาไปนาน Internet- google ก็ทำให้น้องคนนี้ได้มาเจอ กระทู้นี้โดยบังเอิญ คิดถึงพี่ๆน้องๆเพื่อนๆทุกท่าน *เราเคยเจอกันด้วยนะคะ*^_^ จากศิษย์เก่า ป.โท ครุอาร์ต จุฬา รุ่น 15 ค่ะ อิอิทิ้งไว้ให้ งงงวย
ผู้แสดงความคิดเห็น thanyarat วันที่ตอบ 2011-05-12 18:18:02



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.